Zamiast być dumną z prawie 10 lat pisania na starym blogu interiowym, 937 napisanych notek, często naprawdę wypracowanych i z pięknymi zdjęciami, to ja zawsze bałam się, że ktoś ze znajomych wejdzie i wszystko przeczyta... Tak jakbym pisała o czarnych mszach albo o jakichś czarnych sprawkach... Zapracowałam tam na 10 727 komentarzy, 73 wpisy do Księgi Gości i 4 813 głosy na mojego bloga :))) I to wszystko poszło w kosmos, kiedy Interia postanowiła zamknąć serwis... Do tej pory tęsknię za tym miejscem, bo nigdzie nie pisało mi się tak dobrze.... Może tutaj będzie :)
Doszło do tego, że na Światełku nie pisałam już kompletnie nic prywatnego i wklejam już tylko zdjęcia Skarpy. Nuda totalna... Nawet ja nie chciałam już tego pisać i czytać...
Dlatego znikam z tamtego profilu na czas dłuższy nieokreślony :) I tak bardzo mało osób mnie odwiedza, więc nie mam wyrzutów sumienia... Kiepsko pisze się tylko dla siebie, ale tam i tak odbiór był.... hmmm.... że tak to ujmę: nie ten target ;)
A dziś praca z domu, czyli maile, telefony, sprzątanie kuchni, pranie, gotowanie obiadu i mycie okien. I pisanie bloga :) Znaczy: wielofunkcyjna jestem :))) Zaraz jeszcze poćwiczymy pisanie z Liwką i muszę ją jakoś skłonić do czytania, chociaż na 5 minut, bo ćwiczyć mamy.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pełnoletnia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą pełnoletnia. Pokaż wszystkie posty
środa, 29 czerwca 2016
wtorek, 28 czerwca 2016
Na nowo
Najłatwiej chyba zacząć wszystko od nowa.
Ale nie zawsze się tak da. Przecież to, czym jesteśmy wynika z tego kim byliśmy, co robiliśmy, czego doświadczyliśmy w przeszłości. Każdy gest, myśl, uczynek, sprawiają, że jesteśmy tym, na kogo patrzymy w tej chwili w lustrze. Choćby o niektórych sprawkach chciałoby się zapomnieć... to czasem przeszłość wraca w najmniej oczekiwanym momencie i później ściga człowieka i nie chce się odczepić... Trzeba wtedy wziąć na klatę i udawać, że nas to nie rusza. Choćbyśmy się nawet chcieli schować w mysiej dziurze ;)
Ale nie o tym miało być. Jakimś cudem straciłam zdolność takiego normalnego, spontanicznego pisania. Pisania, do którego chce się wracać, które chce się czytać i które sprawiało, że pozytywnie nakręcałam się do życia. Najlepiej czułam się, kiedy wiedziałam, że jestem totalnie anonimowa. Teraz już chyba taka nie jestem. I tu leży pies pogrzebany :/ Ale Pełnoletnia to ja i żaden inny nick nie sprawi, że nagle zachce mi się pisać...
Subskrybuj:
Posty (Atom)